Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λόρκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λόρκα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα - Θλιμμένη μπαλάντα [Balada triste]

2 σχόλια
     Θλιμμένη μπαλάντα
      
         [Μικρό ποίημα]

Μια πεταλούδα είναι η καρδιά μου,
καλά παιδιά του λιβαδιού,
που πιάστηκε στου χρόνου την αράχνη
και της μοιραίας άρνησης έχει τη μαύρη γύρη.

Από παιδί τραγούδαγα όπως κι εσείς,

καλά παιδιά του λιβαδιού,
στον ουρανό αμολούσα το σαίνι μου
με τα φριχτά σαν του αγριόγατου τα νύχια.

Στης Καρταχένας τα περβόλια
ξόρκιζα της βερβένας το βοτάνι
και σαν περνούσα της φαντασίας το ποταμάκι
το δαχτυλίδι έχασα που 'χα για φυλαχτό.

Άι, καβαλάρης μια φορά γυρνούσα
μες στου Μαγιού το δροσερό το δείλι.
Ήταν εκείνη τότε το αίνιγμά μου,
άστρο γαλάζιο στο στέρνο μου τ' ανέγγιχτο.
Ανέβαινα αργά μέχρι τα ουράνια.
Ήτανε Κυριακή των ανθισμένων τριφυλλιών.
Την είδα τότε αντί για ρόδα και γαρύφαλλα
να κόβει με τα δυο της χέρια κρίνους.

Ήμουνα πάντα ανήσυχος,

παιδιά καλά του λιβαδιού,
το εκείνη του έρωτα με τύλιγε
σε ονείρατα όλο φως:
Ποια θα μαζέψει τα γαρύφαλλα
και του Μαγιού τα ρόδα;
Γιατί θε να τη δούνε μόνο τα παιδιά
στου Πήγασου τις πλάτες;
Η ίδια θα 'ναι τάχα που στα γιορτάσια
με θλίψη τη φωνάζαμε
άστρο, καλώντας την να βγει
στους κάμπους να χορέψει...;

Απρίλη μήνα εγώ τραγούδαγα παιδί,

καλά παιδιά του λιβαδιού,
εκείνη που η αγάπη μου δεν άγγιζε
εκεί που ξεπροβάλλει ο Πήγασος.
Τις νύχτες μιλούσα για τη θλίψη
και τη σελήνη την τρελή,
ω τι χαμόγελο που φόραγε στα χείλη!
Ποια θε να κόψει τα γαρύφαλλα
και του Μαγιού τα ρόδα;

Αχ, η κοπελίτσα η τόσον όμορφη,

η μικροπαντρεμένη από τη μάνα της,
σε ποιόνα τάφο μυστικό
τον χαλασμό της να κοιμίζει;

Μόνος εγώ κι η αγάπη μου η κρυφή

δίχως καρδιά και δίχως δάκρυ
ως τ' ουρανού τ΄αδύνατο το τέρμα
με παρηγόρια μου έναν ήλιο μέγα.

Θλίψη βαριά με σκιάζει!

Καλά παιδιά του λιβαδιού,
με πόση γλύκα η καρδιά θυμάται
τις μέρες τις ήδη μακρινές...
Ποια θε να κόψει τα γαρύφαλλα
και του Μαγιού τα ρόδα; 


[Μετάφραση: Παναγιώτης Αλεξανδρίδης]

[Διαβάστε εδώ το ποίημα στο πρωτότυπο]

Συνέχεια →
Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα - Δυο ποιήματα στην επέτειο της δολοφονίας του

2 σχόλια
Ο ποιητής και θεατρικός συγγραφέας Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα δολοφονήθηκε από "άγνωστους" φασίστες στις 19 Αυγούστου 1936, σε ηλικία 38 χρονών, στην περιοχή της Γρανάδα. Η σορός του δεν βρέθηκε ποτέ.


Νύχτα του άγρυπνου έρωτα  [Noche del amor insomnie]

Νύχτα από πάνω μας με ολόγιομο φεγγάρι,
εγώ να κλαίω βάλθηκα και γέλαγες εσύ.
Η περιφρόνησή σου ένας θεός, τα παράπονά μου
μια αλυσίδα από στιγμές και περιστέρια.

Νύχτα από κάτω μας. κρύσταλλο πόνου,
έκλαιγες εσύ για μακρινούς καημούς.
Μυρμήγκιασε η οδύνη μου
επάνω στην αδύναμη χωμάτινη καρδιά σου.

Η αυγή μάς ένωσε επάνω στο κρεβάτι,
με τα στόματα επάνω στον παγωμένο πίδακα
που αίμα δίχως τελειωμό αναβλύζει.

Κι ο ήλιος μπήκε απ' τα κλειστά παράθυρα
και το κοράλλι της ζωής άνοιξε το κλαδί του
επάνω στη σαβανωμένη μου καρδιά.


Κι ύστερα  [Y después]

Οι λαβύρινθοι
που φτιάχνει ο χρόνος,
χάνονται.

(Μένει μόνο
η έρημος.)

Η καρδιά,
πηγή του πόθου,
χάνεται.

(Μένει μόνο
η έρημος.)

Η ψευδαίσθηση της αυγής
και τα φιλιά,
όλα χάνονται.

Μένει μόνο
η έρημος.
Μια κυματιστή
έρημος.



[Μετάφραση από τα ισπανικά: Παναγιώτης Αλεξανδρίδης]
Συνέχεια →

Ετικέτες